بیست و هفتم رجب در منابع اهل سنت

استاد: «شَهْرُ رَجَبٍ اَلْأَصَبَّ»[1]. «اصب» یعنی بسیار ریزان. این‌طور یادم است. بسیار ریزان یا بسیار برخورد کننده. ظاهراً شاه سلطان حسین بود که علماء را جمع کرد تا قول مسلمی برای میلاد بگویند. الآن مشهور این است و در همان زمان هم گفتند مشهور بین علماء سیزده رجب است. ولی هفتم شعبان هم دارد. مرحوم مجلسی[2] هم بحث کرده‌اند و احتمال نسیء را مطرح کرده‌اند. بیست و هفتم رجب هم نزد شیعه هنگامه­ای است، از کراماتی که در نجف و در مشهد ظاهر می‌شود، معلوم است. از عجائب این است: البدایه و النهایه ابن کثیر را ببینید. خود اهل‌سنت از ابوهریره حدیث دارند که روزه دو روز به اندازه شش ماه و شش سال است. ابن کثیر آن را رد می‌کند. ولی آن را می‌آورند. برای خودشان است. نقل کتاب‌های شیعه که نیست. آن دو روز چه زمانی است؟ یکی از آن‌ها بیست و هفتم رجب است، دیگری هجدهم ماه ذی الحجه است که عید مبعث و عید غدیر است. می‌گوید هجدهمی که آیه «الیوم اکملت لکم دینکم» نازل شده. ابن کثیر می‌گوید این حدیث درست نیست. چرا؟ چون از خلیفه دوم نقل شده «الیوم اکملت لکم دینکم» در روز عرفه نازل شده، نه روز هجدهم. خیلی بحث زیبایی در البدایه هست. منظور این‌که بیست و هفتم رجب هم در روایات آن‌ها هست. 

[1] النوادر (للأشعری)  ,  جلد۱  ,  صفحه۱

[2] بحار الأنوار (ط - بيروت)، ج‏۳۵، ص: ۳۹