شاهد روائی سوم

عن هشام بن سالم، عن أبي عبد الله عليه السلام قال في يوم الشك: من صامه قضاه وإن كان كذلك، يعني من صامه أنه من شهر رمضان بغير رؤية قضاه، وإن كان يوما من شهر رمضان لان السنة جاءت في صيامه على أنه من شعبان، ومن خالفها كان عليه القضاء[1]

«في يوم الشك: من صامه قضاه وإن كان كذلك»؛ یوم الشک که شد باید قضا کنید. «يعني»؛ بحث است که این یعنی برای مرحوم شیخ در تهذیب است یا برای خود هشام است، یا ابن ابی عمیر است؟ علی ای حال علماء این احتمال را داده‌‌اند که «یعنی» از امام نباشد. علی ای حال این «یعنی» موید بحث ما می‌‌شود.

«یعنی من صامه أنه من شهر رمضان»؛ ببینید دوباره سر نیست رفت. «… ومن خالفها كان عليه القضاء». این روایت هم بحث‌‌های خوبی دارد. باید برسیم. فعلاً به‌‌عنوان سه روایتی هستند که موید «ازیده» هستند که امیرالمؤمنین فرمودند، موید در این‌‌که «ازیده» یعنی «ازیده بالنیة». «انوی انه من شهر رمضان» لذا احب… .

[1] همان