# ابهام در کلمه شاذ در کلام مدعی **شاگرد۲**: منظور از شاذ در فرمایش شما چیست؟ **شاگرد**: شذوذ یعنی نگاه به سندش نیست. یعنی روایتی که اصحاب به آن عمل کرده باشند. **شاگرد۳**: این‌که امام می‌فرمایند شاذ را کنار بگذار، یعنی روایت معمول به را کنار بگذار؟! **شاگرد**: مثلاً روایتی است که هم اصحاب به آن عمل کرده‌اند و هم در کتب هست، در مقابل یک روایتی است که …. **شاگرد۳**: امام که به عمل اصحاب کاری ندارند. منظور از شاذ در نقل روایت است، نه عمل اصحاب. **شاگرد**: گاهی نقل تلازم به عمل دارد. صحبت سر شذوذ در مقابل مجمع علیه است. یعنی روایتی که بین اصحاب شناخته شده است. **شاگرد۳**: یعنی در منابع معتبر هم باشد؟ **شاگرد**: مشی آن‌ها سندی نبوده است. کتب مشهور منظور است. **شاگرد۳**: منظورم این است که امام به عمل استناد نمی‌کند. **شاگرد**: مثلاً از استاد دو نقل قول می‌شود، بیست نفر آن نقل را می‌گویند و کسی مثل من می‌گوید حاج آقا این را گفتند. شما می‌گویید این قول شاذ می‌شود. **شاگرد۳**: الآن شهرت و شذوذ بودن به تعداد روات شد؟ به معروفیت شد؟ به عمل شد؟ **شاگرد**: یعنی می‌بینید یک روایت در کتب مشهوره آمده و یک روایتی در غیر کتب مشهوره آمده است. **شاگرد۳**: این نقل می‌شود. **شاگرد۲**: حالا باید ثابت کنیم مرحوم کلینی در کتابشان روایاتی را آورده‌اند که در زمان خودشان بین اصحاب شهرت نقل داشته است؟ این ثابت است؟ استاد: ببینید معمولاً آدم شاهدهای مثبت یک مدعی را جمع‌آوری می‌کند. و حال آن‌که باید آن طرفش را هم نگاه کنیم. برخی از مثال هایش را عرض می‌کنم.