مصلحت بزرگ جوع و صوم

گرسنه بودن ضیافت الله است. در بحارالانوار هست؛ به نظرم از امام صادق علیه‌السلام است. سه نفر بودند و با هم مسافر بودند. به یک شهری رسیدند. شب می‌خواستند بیتوته کنند. به هم گفتند اگر سه نفر باشیم که هیچ کجا برایمان جا نیست. کدام میزبانی است که سه میهمان را با هم جا بدهد؟! سخت است. لذا گفتند از هم جدا می‌شویم. هر کدام به یک جایی می‌رویم. یک نفر چیزی نیست. یک جایی برای آن باز می‌شود و کسی او را میزبانی می‌کند. صبح در فلان جای شهر وعده می‌کنیم تا به سفرمان ادامه دهیم. حضرت فرمودند این سه نفر رفتند و فردا سر قرار آمدند.  گفتند خُب دیشب چه گذشت؟ یکی گفت من به منزل قاضی شهر رفتم. خیلی خوب بود و تعارف کردند. یک نفر بودم، گفتم غریب هستم. لذا خوش گذشت. شام کذا خوردم و … . به دیگری گفتند تو کجا رفتی؟ گفت من جایی بهتر رفتم؛ به خانه والی و حاکم رفتم. آن جا هم حسابی از من پذیرایی کردند. به سومی گفتند تو چه کار کردی؟ گفت بگویم یا نگویم؟! وقتی از هم جدا شدیم گفتم امشب من میهمان خدای متعال بشوم. به مسجد رفتم و هر چه که خدای متعال برای من رساند. گفتند حالا چه گذشت؟ گفت هیچی هنوز دلم را گرفته‌ام! هیچی به من نرسیده است.

در حدیث به این صورت هست: حضرت فرمودند در همین حینی که صحبت می‌کردند و عرض حال کرد، نبی‌ای از انبیاء زمان رسید و گفت: خداوند متعال به من امر کرده که سراغ شما بیایم تا پیام او را به شما برسانم. به کسی که دیشب میهمان ما بود بگو؛ من به ملائکه و خزان سماوات و ارض گفتم من امشب میهمانی دارم، بهترین چیزها را برای او ببرید. این‌ها رفتند و برگشتند و گفتند ما برای او چیزی بهتر از جوع سراغ نداریم. یعنی گاهی ما نمی‌دانیم جوع چه اقتضائاتی دارد.

در ضیافة الله هم همین است. لذا چون ما عاجز هستیم این‌طور است. اجازه از سر عجز است؛ یعنی وقتی غروب شد افطار کنید، چون نمی‌توانید. «لست کاحدکم»؛ شما مثل من نیستید، افطار کنید. این را برای چه عرض کردم؟ برای این‌که چون حضرت وصال داشتند، وصال طبق همان پایه کار بود؛ یعنی انشاء اولی صوم این بود که روزه بگیرید و لذا هم حضرت می‌گرفتند. برای ایشان مشکلی نداشت. چرا ما را ممنوع کردند؟ چون وقتی حالت مقدسی در ضعفاء می‌آید به خودش صدمه می‌زند. دنیا و آخرت خودش را به‌خاطر برخی از سخت‌گیری­ها تباه می‌کند. معروف است؛ نزد امیرالمؤمنین آمدند و گفت برادر من خانه و همه چیزها را رها کرده، حضرت نهیبی به او زدند و فرمودند که این‌ها چه کاری است؟! شما باید این‌طور( مثل مردم عادی) رفتار کنید.