شواهد روایی برهان

این مبدأیت مطلقه، شواهدی از روایات دارد: 

 ١.عباراتی مثل «الیه یرجع الامر کله [8] » مرجع‌ ضمیر در «الیه» از نظر این برهان خیلی مهم است 

 ٢ .« قُلْ لَوْ كانَ مَعَهُ آلِهَةٌ كَما يَقُولُونَ إِذاً لاَبْتَغَوْا إِلى‏ ذِي الْعَرْشِ سَبيلا [9] » کلمه «ذی» بسیار مهم است که قبلا بحثش را مفصل داشتیم. آیه می‌فرماید: یعنی ذی‌العرشی داریم که هرچه فرض کنید، عرش است (عرش، حقایق است به گستردگی‌اش) که آن ذی‌العرش، دوئیت بردار نیست و هر خدایی بگویید مرجعش به سوی اوست. «معه» را شما خیال کردید. 

 ٣. و نیز تعبیر خطبه حضرت سیدالشهداء علیه‌السلام: « به‏ توصف‏ الصفات‏ لا بها يوصف و به تعرف المعارف [10] ‏ »‏ و در همین خطبه است: « يصيب الفكر منه الإيمان به موجودا و وجود الإيمان لا وجود صفة [11] »  

 

 [8] سوره هود،آیه ١٢٣  

 [9] سوره اسراء،آیه ۴٢ 

 [10] تحف‌العقول، ص245 

 [11] همان