شواهد تقسیمبندی سال و ماه و روز، قبل از دنیا
علامه مجلسی عبارتی را از بعض المحققین نقل کردند. شواهدش را نخواندیم. این بعض المحققین در صفحه دویست و بیست و یک فرمودند:
«يلوح ذلك من جملة روايات»[1]؛ معنایی که ایشان برای اختزال شش روز از کل ماه فرمودند، شواهدی از روایات دارد. ایشان در بیانشان چند مطلب داشتند؛ یکی این بود که زمان را تصویر کنند، تا اینجا که میفرمایند: «فلا بعد فيما يلوح من بعض الإشارات المأثورة»[2]، یعنی همان تقسیمبندی ای که در زمان دنیا داریم، خدای متعال به ازاء سال و ماه و روز و ساعت، زمان قبل از دنیا را -زمانیکه هنوز این شمس و قمر نبوده- تقسیمبندی کرده است. البته تقسیمبندی ای که به همین مقدار نیست. به عناوین تقسیم کرده است. یعنی آن جا یک سال ربوبی داریم. سال ربوبی مثل اینجا ماه دارد. ایام هفته دارد. روز دارد. ساعت دارد. تقسیمبندیها را دارد. اما اگر به اینجا بیاییم، هر روزآنجا، هزار سال اینجا است. پس ایشان که فرمودند تقسیمبندی ها مطابق است، این کار را انجام دادهاند.
ذیل صفحه دویست و بیست میفرمایند: «فإذا تأملت في مدارج ما صورناه…»[3]، در اینجا برای دنیا، حمل در نظر گرفتند؛ برای خلقت دنیا تولد در نظر گرفتند. بعد فرمودند: «و يقرب احتمال أنه تعالى كان قدر لجملة زمانها من مبدء خلقها إلى حلول أجلها سنة كاملة من السنين الربانية»؛ کلاً یک سال را برای کل عالم خلقت قرار داده. این هم یک مطلب است. شما میگویید کل عالم یک سال است. یک سال ربوبی است. یعنی سیصد و شصت هزار سال.
[1] بحار الأنوار - ط دارالاحیاء التراث نویسنده : العلامة المجلسي جلد : ۵۴ صفحه : ۲۲۱
[2] همان ۲۱۹
[3] همان ۲۲۰