وجوه عالیه در آیه «لا یعلم… الغیب الا الله»

البته در مانحن فیه حرف‌های دیگری هم هست که به تعبیر یک روایت شریفه: « لم یجئ اوانها [1] »؛ هنوز زمان ما زمانی نیست که آن حرف‌ها بتواند خودش را خیلی نشان دهد. 

 مفتاح: لا یدرک مخلوق شیئاً الاّ بالله 

   مثلاً یک روایت در کتاب مبارک توحید صدوق هست، حضرت یک جمله کوتاه فرمودند اما در مسائل معرفت‌شناسی هنگامه است. حضرت فرمودند « لا يُدرك مخلوق شيئا إلا بالله ولا تدرك معرفة الله إلا بالله [2] ». خب آن فضا و آن روایت یک چیزی است که « لم یجئ اوانها ». اگر روایت در آن فضا مطرح شود آن وقت این حصر در آیه شریفه در آن فضای « لایدرک مخلوق شیئا الا بالله » جور دیگری معنا می‌شود، ولی فعلاً دست ما کوتاه و خرما بر نخیل! 

 علی ای حال آن چه که در فضای بحث ما اظهر است، حصر حقیقی مبالغی است. این، ظاهر است و می‌توان برای آن مثال‌های مختلفی زد.  

 

 [1]   عن زرارة قال: سألت أبا عبد الله عليه السلام عن هذه الأمور العظام من الرجعة و أشباهها، فقال: «إن هذا الذي تسألون عنه لم يجئ أوانه، و قد قال الله عز و جل: بل كذبوا بما لم يحيطوا بعلمه و لما يأتهم تأويله( مختصر البصائر، جلد ۱ ، صفحه ۱۰۸) 

 [2] توحید صدوق ص١۴١