# شواهد مقومیت سماع در قرآن
شاگرد:...استاد: بله، نکته خیلی مهمی است. این کاشف از این است که اصلاً رسم مذکّر آیات است. «بَلْ هُوَ آياتٌ بَيِّناتٌ في صُدُورِ الَّذينَ أُوتُوا الْعِلْم[\[1\]](#_ftn1)»، خب ما میدانیم در روایات مفصلی که هست «اوتوا العلم» چه کسانی هستند؟ معصومین علیهمالسلام هستند. شاخصش آنها هستند. اما در مرتبه نازله قرآن کریم و نازله این تطبیق، مانعی ندارد…؛ ظاهراً در کافی شریف بود؛ حاج آقا چقدر این روایت را میخواندند! «من حفظ القرآن فکانما ادرجت النبوه بین جنبیه ولکنه لایوحی الیه[\[2\]](#_ftn2)». این شوخی است؟! آیات بینات این است. قرآن این است. «آياتٌ بَيِّناتٌ في صُدُورِ الَّذينَ أُوتُوا الْعِلْم»؛ که علم، قرآن کریم است. هر مرتبهای از قرآن دارد، اوتوا العلم صدق میکند. خب رده عالی آن، نهایتش است که عصمت مطلق است و برای معصومین علیهالسلام است. بنابراین قرآن این است. «أَنَاجِيلُهُمْ فِي صُدُورِهِم». «يا أَيُّهَا الْمُدَّثِّر قُمْ فَأَنْذِر[\[3\]](#_ftn3)»؛ ذیل همینجا بود که خدای متعال میفرمایند کتابی به تو میدهم که «لایغسله الماء». کتابت را میتوان با آب شست. اما چون کتاب شما در صدور است و قوامش به حفظ است، لایغسله الماء؛ نمیشود آن را با آب شست. حالا کسی بخواند «عدوا و حربا»! کجا حرف او می ماسد؟! این جور نیست.علی ای حال در فضای بحث خیلی باید دقت کرد؛ و اینکه در کتاب تخصصی بگوییم اگر ما هم باشیم و سر و برها را برداریم، ما هم اختلاف میکنیم. کجا در «ملک» اختلاف میکنیم؟!