نفی صفات از مقام ذات الهی شاگرد: چون می ‌ فرماید: «لم یتفاوت فی ذاته» یعنی در صفات به این صورت نیست؟ استاد: در مسأله ‌ ی صفات، علی أیّ حال، علم خداوند عین قدرتش که نیست. ولو در ذاتش یکی هستند و صفات عین ذات هستند. اما صفات در مرحله ‌ ی تعددش که عین هم نیستند. این را هر کسی می ‌ فهمد. علم خدا که مفهوما عین قدرتش نیست. می ‌ دانیم که علم با قدرت فرق دارد. مصداق آن ‌ ها در ذات خداوند متعال به یک حیثیت بسیطه موجود هستند و الا اگر بگوییم: «لم یتفاوت فی صفاته» یعنی می ‌ گوییم خداوند علم و قدرت ندارد؟! همه ‌ ی یک صفت هستند؟! لذا حضرت علیه السلام می ‌ فرمایند: «فی ذاته». وقتی در ذات متفاوت نیستند، فوری بر آن متفرع می ‌ شود که پس «لم یتفاوت فی صفاته» و لذا در ما به این صورت است که در ذات ‌ مان و شئونات ذات ‌ مان تفاوت هست. ان شاء اللّه در جلسه ‌ ی بعد، بیشتر عرض می ‌ کنم. چون به این صورت هستیم، عقل قدرت دارد که ما را به ذات و صفت و شئونات ‌ مان تحلیل ببرد. ولی چون «لم یتفاوت فی ذاته»، این عدم تفاوت در ذات است که دیگر صفات و ... کنار می ‌ رود. یعنی دیگر نیاز به آن ‌ ها نیست. مبدأ را نفی می ‌ کنند و آثار آن مبدأ و معالیلیش بر آن متفرع می ‌ شود. و الحمدللّه ربّ العالمین و صلّی اللّه علی محمد و آله الطیبین الطاهرین.