احتمال قرائت «عُدد» در تعبیر «لک یا الهی وحدانیة العدد» در دعای صحیفه‌ی سجادیه

به این عبارت از این خطبه ‌ ی شریفه رسیدیم: «واحد لا من عدد ، ودائم لا بأمد، وقائم لا بعمد» [1] . در سه فقره ‌ ی بعدی فرمودند: «ليس بجنس فتعادله الأجناس ، و لا بشبح فتضارعه الأشباح ، ولا كالأشياء فتقع عليه الصفات» . 

 نمی‌دانم راجع به «أمد» هم، بحث شد یا خیر. راجع به «واحد لا من عدد» بحث کردیم. 

 شاگرد : احتمال «لک وحدانیة العُدد» را مطرح کردیم، اما بحث نکردید. 

 استاد : «لَک یا إِلَهِی وَحْدَانِیةُ الْعُدَدِ ، وَ مَلَکةُ الْقُدْرَةِ الصَّمَدِ» [2] . این از احتمالاتی است که فقط برای آبروریزی خوب است! گاهی آدم، وقتی مطالبی که از بزرگان علماء شنیده را می‌گوید، می‌گویند: چه حرف‌های خوبی می‌زنی. ضبط صوت بود. یک چیزی از علماء شنیده بود و همه را پس می‌داد. اما وقتی خودش می‌خواهد یک کلمه بگوید، معلوم می‌شود که … . این احتمال برای همین خوب است. لذا بگذارید، بماند. 

 علی أیّ حال، «عُدّة» به‌معنای قُوة است؛ «وَأَعِدُّواْ لَهُم مَّا ٱسۡتَطَعۡتُم مِّن قُوَّةٖ» [3] . حاصل شدِ اعداد، عُدة می‌شود. عِدة، شماره ‌ ی زیاد است. عُدة، قوة و استعدادهای جمع شده است. چون بعدش داریم: «مَلَکةُ الْقُدْرَةِ الصَّمَدِ». 

 

 [1] . شيخ صدوق، التّوحيد، ج ۱، ص ۷۰. 

 [2] . صحیفه ‌ ی سجادیه، دعای بیست و هشتم. 

 [3] . الانفال، آیه ‌ ی ۶۰.