عدم تأثیر دو استظهار توبیخ و تشویق از روایت عبدالاعلی در رد صاحب حدائق

 

ببینید آیا این پاسخی که ایشان به استظهار دیروز من داده‌اند، جوابش هست یا نه؟ اول من دو نکته را می‌گویم تا فراموش نکنیم. نکته اول این است: طرفین احتمالاتی که ما روی حدیث بحث می‌کنیم، چه جواب امام علیه‌السلام، حالت عیب جویی و غیب گویی، تحذیر او از این‌که او این راه را برود، که دراین‌صورت راه او راه غلط می‌شود، یا نه، تشویق او به اتقان باشد و این‌که عجله نکن، و جهت هم جهت مثبت کار است، او هم می‌خواست اثبات و جهت حسن کار را بگوید که حضرت فرمودند عجله کردی. اگر طرفینش را انتخاب کنیم، یادمان نرود، در بحثی که ما مشغولش بودیم تأثیر نخواهد داشت. بحث ما چه بود؟ هفته قبل از آن صحبت کردیم؛ صاحب حدائق فرمودند علل اختلاف احادیث تقیه از ناحیه معصومین است، تا اختلاف بیاندازند. سندها مشکلی ندارد، حرف‌های کذاب ها کنار رفته، فقط علت اختلاف احادیث این است که اختلاف بیاندازند. من این را شاهد آوردم تا بگویم علت اختلاف حدیث می‌تواند خود وجوه یک مسأله باشد. ببینید هر کدام از این استظهارات را بگوییم، این مسأله سر جایش است. حالا چه بگوییم حضرت فرمودند در استنباط اتقان بکن، چه بگوییم حضرت فرمودند این‌طور نگو که من از حرفم عدول کردم. هر کدام باشد مقصود حضرت روشن است که علت اختلاف حدیث می‌تواند این‌ها باشد. لذا در مقابلش به نماز جمعه مثال ثبوتی زدند. وقت نماز جمعه وقتی یکی است، بقیه آن‌ها ذو وجوه است، یعنی ما می‌خواهیم اختلاف بیاندازیم؟! اصلاً کسی احتمالش به ذهنش نمی‌رسد. بنابراین این حدیث برای جواب دادن در مقابل صاحب حدائق علی المبنیین خوب است.