لابدیت از نصف النهار معین

(0035)

این چند کلمه‌ای که من خدمت شما عرض می‌کنم، الحمدلله بقیه اعزّه هم آن را تتمیم می‌کنند. مواردی هست که خیلی خوب و مناسب بحث ما است. اصل صحبت ما در لابدیت بود. این‌که لابدیت مسلّم بشود یا نشود. ظاهرش این است که با مفروضیت کرویت و با پشتوانه تجربیاتی که خیلی محل نیاز بشر شده، و به‌خاطر مشکلاتی که داشتند، لابدیت یک شخص نصف النهار معیّن قوی است. این مجموع عرض من بود. بنابراین در مجموع، این امر لابد منه است. اگر همین‌طور چیزی بگوییم، حرفی نیست. یک نصف النهاری را فرض می‌گیریم. بلکه باید در بحث واضح شود که از یک نصف النهار شخصی لابد هستیم و چاره‌ای نداریم.

با زحماتی که آقایان می‌کشند و در صفحات ارسال می‌کنند، بحمدالله ادله اثباتیه خیلی خوبی هم در بحث هست. در این جهت، در مجموع به این مطلب می‌رسیم که راهی غیر از این نیست، واقعیت مطلب این است که ما به یک نصف النهار شخصی و معیّن نیاز داریم. اگر تکوینی هم به آن برسیم، چه بهتر و خیلی مناسب‌تر است. از قبل صفحه‌ای گذاشته بودم؛ نمی‌دانم قبلاً صحبتش شده بود یا نه؛ ولی خلاصه این نیاز را احساس کرده‌اند.