الف) تثبیت کلام وحید در عدم اعتبار رویت قبل از زوال با استناد به اطلاق روایت به ضمیمه استیعاب صوم در روز
شاگرد: در فرمایش شما اگر امام «غدا» را نفرموده بودند، اگر میخواستیم به اطلاق اخبار متواتره تمسک کنیم، برای رؤیت قبل از زوال و بعد از زوال چه کار میکردیم؟ فرض کنیم امام «غدا» را نفرموده بودند، مقتضای اطلاق روایت چه میشد؟ از حیث اینکه امروز بگیرم یا فردا بگیرم، به چه صورت میشد؟
استاد: اگر اطلاق محض را میگویید، قطع نظر از تمام قرائن خارجی، حتی اگر نیم ساعت به غروب مانده هلال را دیدید، در این نیم ساعت ممنوع است چیزی بخورید. اگر صرفاً اطلاق «اذا رأیت فصم و اذا رأیت فافطر» باشد.
شاگرد: اگر آن را ضیقتر کنید که صوم یعنی از طلوع فجر تا غروب،اقتضای اطلاق این چه بود؟
استاد: این حرف خوبی است، اگر همینطور ما تنها یک چیز خارجی را در نظر بگیریم و آن چیز خارجی فقط این است که صوم برای طلوع فجر تا غروب است، این را ضمیمه کنید و بعد بگویید روایات متواتره «اذا رایت …»، اطلاقش چه چیزی را میگیرد؟ امروز را میگیرد یا نمیگیرد؟
عرض من این است که صرف اینکه بگوییم کل روز، یک روزه است... بله، اگر روز دیدید بخشی از روز رفته، دیگر اطلاق آن را نمیگیرد. چون میخواهد انشاء صوم کند؛ همانی که وحید فرمودند. چون میخواهد انشاء کند، شما میگویید ما میدانیم که کل روز صوم است، دیگر نمیتواند انشاء کند. اطلاقش میگوید برای فردا.
شاگرد۲: چیزی نخورده؟
استاد: نیت نداشته و بعض روز رفته است؛ اصلاً نخورده، اطلاقش میگوید روزه را بگیر. روزه هم یعنی کامل از طلوع فجر تا غروب، خب این میماند برای فردا.
بدون نظر