نظام اعتقادی شیعه؛ اخبار امام حسین به زهیر؛ «يَا زُهَيْرُ، اعْلَمْ أَنَّ هَاهُنَا مَشْهَدِي»
از دلائل الامامه هم از حذیفه حدیثی را خواندم؛ «وَ اللَّهِ لَيَجْتَمِعَنَّ عَلَى قَتْلِي طُغَاةُ بَنِي أُمَيَّةَ»[1]، این حدیث ششم بود؛ حدیث دوم را ببینید.
حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ قَالَ: أَخْبَرَنِي أَنَّهُ كَانَ مَعَ زُهَيْرِ بْنِ الْقَيْنِ حِينَ صَحِبَ الْحُسَيْنَ (عَلَيْهِ السَّلَامُ)، فَقَالَ لَهُ: يَا زُهَيْرُ، اعْلَمْ أَنَّ هَاهُنَا مَشْهَدِي، وَ يَحْمِلُ هَذَا مِنْ جَسَدِي- يَعْنِي رَأْسَهُ- زَحْرُ بْنُ قَيْسٍ، فَيَدْخُلُ بِهِ عَلَى يَزِيدَ يَرْجُو نَوَالَهُ، فَلَا يُعْطِيهِ شَيْئاً[2]
حضرت به زهیر فرمودند «یا زهیر إعلم هاهنا مشهدی». بعد حضرت به سر مبارکشان اشاره کردند و گفتند زحر بن قیس سر من را حمل میکند و پیش یزید میبرد «يَرْجُو نَوَالَهُ، فَلَا يُعْطِيهِ شَيْئاً». ببینید تا کجا را میگویند! این را بر میدارد. اسم او را هم میبرد. وارد بر یزید میشود و « يَرْجُو نَوَالَهُ، فَلَا يُعْطِيهِ شَيْئاً». یعنی دستگاه این جور سر وقتش محکم است. آدم باید اینها را ببیند و با سائر روایات در یک نظام جمع کند تا مجموعش حکمت و کتاب شود.
شاگرد: در صورت بیعت با یزید اگر فرض بقاء ایشان مطرح بود، ایشان بیعت میکردند؟
استاد: بیعت نمی کردند. حرام بود.
شاگرد۲: اگر یزید واقعاً میپذیرفت که حضرت را شهید نکند، حضرت بیعت میکرد.
استاد: نزول حکم ذلت بود.
شاگرد: پس اینکه حضرات دیگر بیعت کردند، ذلت نبود….
استاد: ذلت نبود. در فدکیه هم آوردهام. شاید شش-هفت نقل متعدد از پیامبر خدا صلیاللهعلیهوآله هست که به امیرالمؤمنین عهد کردند و فرمودند اگر یار پیدا کردی جلوی اینها وایستا. اگر پیدا نکردی «فاحقن دمک»[3]. البته در نقل خود ابن قتیبه دارد که دومی دست حضرت را گرفت و کشید و به طرف دست ابوبکر آورد. حتی حضرت مشتشان را باز نکردند. ابوبکر هم به دست حضرت دست زد و گفت «کفانا ذلک». همین اندازه بس است! به گمانم این را ابن قتیبه[4] در الامامة و السیاسة دارد. ذهبی و اینها تشکیک میکنند. درحالیکه اصلاً قابل تشکیک نیست. معلوم است که الامامه و السیاسه برای ابن قتیبه است. شواهد روشنی دارد. ولی خب ابن قتیبه رفتار شناسی و روانشناسی خاص خودش را میخواهد تا بگوییم چطور آدم بوده است. کارهای ابن قتیبه جالب است.
[1] دلائل الإمامة - ط مؤسسة البعثة نویسنده : الطبري الصغير، محمد بن جرير جلد : 1 صفحه : ۱۸۳
[2] همان ۱۸۲
[3] الغيبة (للطوسی) ج۱ ص۱۹۳
[4] اثبات الوصية نویسنده : المسعودي، علي بن الحسين جلد : 1 صفحه : ۱۴۶
بدون نظر