رفتن به محتوای اصلی

شاهد اول؛ امامی بودن تمام فرزندان و نوادگان جعفر

(18:08)

آن چه که می‌خواهم عرض کنم، یک کلمه است. جلسه قبل عرض کردم شاید یکی از شواهد قوی دال بر این‌که ایشان مطلب دستش بود و حضرت را دیده بود-در روایات شیعه هم هست؛ نه این‌که یک دفعه ای ببیند بلکه از قبل دیده بود و مطلب را می‌دانست- از شواهد قوی آن این است که در میان بچه‌های ایشان کسی نگفت پدر من امام است. همه برگشتند و قائل به امامت حضرت بقیة الله شدند. خب نوعاً این‌طور نیست در یک بیتی که پدر می‌گوید من امام هستم، فوری همه برگردند و بگویند پدر ما دروغ گو بود. به این زودی ها نمی‌کنند. آن هم برای کسی که در این بیت بوده است. بعد هم در خود بیت امام علیه‌السلام دفن شده است. حدود یازده سال بعد از امام عسکری زنده بود، بعد هم در بیت امام دفن شد. حالا بچه‌های او بگویند امام نبود؟! باید بگویند پدر ما امام بود. انگیزه خیلی قوی ای هست که بچه‌ها بر امامت پدرشان بمانند. ولی این جور نشد. من از حافظه گفتم. فرمودند سادات از نسل جعفر بن علی همه سنی هستند. من رفتم ببینم آن چه که در حافظه بود، کجا بود. مقداری گشتم. دو عبارت را پیدا کردم. 

یکی این‌که در زمان خود شیخ مفید کتابی نوشته شده در دفاع از جعفر. این برایم جالب بود. عبیدلی که نسابه ای بزرگ است، شاگردش در کتاب «المجدي في أنساب الطالبين» می‌گوید:

وكان شيخنا أبو الحسن رحمه الله ينسب الى جعفر بن علي كرين محاسن كثيرة، ويذكر أن قوما " من الشيعة ادعت فيه الامامة وفي بعض ولده بعده، وأنه باين طريق الصبى وهجر الفعل السئ، وعمل رسالة سماها الرضوية في نصرة جعفر بن علي رأيتها بخطه رحمه الله. ومن ولد ادريس بن جعفر المدعي الامامة قوم بالمدينة الى يومنا.[1]

«و عمل رسالة»؛ استادش عبیدلی را می‌گوید. «سماها الرضوية في نصرة جعفر بن علي رأيتها بخطه رحمه الله»؛ شاگرد می‌گوید من خودم به خط استادم این رساله را در نصرت جعفر بن علی دیدم. عبیدلی معروف، استاد صاحب المجدی. وفاتش با جناب سید مرتضی همراه است. ولی سنش از مفید بیشتر است. یعنی حدودا یکی-دو سال از شیخ مفید کوچکتر است ولی چون حدود صد سال عمر کرده، نزدیک به وفات مرحوم سید مرتضی وفات کرده است. تقریباً معاصر خود شیخ مفید بوده است. ولو سنش طولانی تر بوده است. البته صاحب المجدی نمی‌گوید باطن کار جعفر چیز دیگری بوده است. فقط در محاسنش مطالب گفته است. نمی‌دانم نسخه از آن پیدا بشود یا نه.


[1] المجدي في أنساب الطالبين ص۱۳۵