جمله حضرت بقیة الله به احمد بن اسحاق؛ «فَلَا تَطْلُبْ أَثَراً بَعْدَ عَيْنٍ»

(47:55)

مهم‌تر از همه این‌ها این است: امام علیه‌السلام یک جمله‌ای را به احمد بن اسحاق فرمودند. در طول غیبت کافی است. خودشان هم همین کار را کرده‌اند. یعنی خود ناصر بالله هم یکی از این‌ها است. حضرت که حضرت بقیة الله را کول گرفتند و آمدند، حضرت بقیة الله طفل بودند. به احمد بن اسحاق فرمودند بعد از من ولی خدا ایشان هستند. احمد بن اسحاق گفت «اجعلنی علامة». حضرت که در کول پدرشان بودند فرمودند: «أَنَا بَقِيَّةُ اللَّهِ فِي أَرْضِهِ وَ الْمُنْتَقِمُ مِنْ أَعْدَائِهِ فَلَا تَطْلُبْ أَثَراً بَعْدَ عَيْنٍ يَا أَحْمَدَ بْنَ إِسْحَاقَ»[1]. جمله عالی است: «لاتطلب اثرا بعد عین»؛ خودم را داری می‌بینی. حالا دوباره می‌گویی علامت چیست؟! اثر برای این است که مثلاً می‌خواهی رد پای شیر را بگیری تا آن را پیدا کنی. وقتی به خود شیر رسیدید که دیگر نمی‌گویید رد پا کجا است. خود حضرت همین کار را کردند. الآن هم دارند همین کار را می‌کنند؛ «لاتطلب اثرا بعد عین». کسی که دنبال راه است، تمام است. خیلی جمله قشنگی است. نمی‌دانم مثلی بود که حضرت فرمودند یا از انشائات خود حضرت است. در آن سنی که شاید دوساله بودند.

شاگرد: در روایت داریم از قنبری که از اصحاب بوده سؤال می‌شود که کسی حضرت حجت را دیده؟ می‌گوید بله. جعفر دو بار دیده است. منظورش همین جعفر کذاب است. خب کسی که دیده چرا نباید به حاکم بگوید؟!

استاد: بله شاهد خوبی است. از کسانی که از روایات بر می‌آید دیده، همین ایشان بوده است. لذا روی احتمالی که عرض می‌کنم قبل از تولد و بعد از تولد حضرت بوده. اصلاً تولد جعفر بعد از تولد امام عسکری بوده یا بعدش. ظاهرش این است که از امام عسکری کوچکتر بوده است. ولی سال دویست و هفتاد می‌گوید چهل و پنج سالش بوده است. آیا سی و پنج سالش بوده و اشتباه گفته شده؟ نمی‌دانم. الآن هم که می‌نویسند می‌گویند تولد جعفر دویست و بیست و هفت بوده است. و حال این‌که پنج سال بعد از دویست و بیست و هفت، تازه امام عسکری به دنیا آمده‌اند. بنابراین او بین سید محمد و امام عسکری علیه‌السلام می‌شود.

شاگرد: همان جا مدفون است؟

استاد: جعفر در خود حرم است. سید محمد در بلد هستند. ولی جعفر در خود حرم هست. خود دفن در حرم هم شاهدی است.

والحمد لله رب العالمین

[1] همان ۳۴۸