تفکیک بین «رأی و ظنّ» به قرینه عطف

البته در مانحن فیه ممکن است بگوییم قرینه خود روایت است. چرا؟ چون حضرت فرمودند «لیس بالرای و لابالتظنی» که عرض کردم اصل در عطف، مغایرت و مباینت است، نه توضیح. البته در فقیه یا یکی دیگر از کتب مرحوم صدوق دارد: «و لیس بالرای و التظنی»؛ این تعبیر نزدیک تر می‌کند که «تظنی» توضیح باشد. عطف تفسیری باشد. «لیس بالرای و التظنی»، در این تعبیر ذهن سراغ این می‌رود که این دو یکی هستند. اما تعبیر در کافی و سائر کتب این‌گونه نیست؛ «و لیس بالرای و لا بالتظنی» است. این تعبیر ذهن را تقویت می‌کند که منظور دو تا باشد. بنابراین ممکن است به قرینه «تظنی» در آن جا بگوییم مقصود از «رأی» در اینجا چیزی است که یک سببی در آن باشد.