دفاع قاطع سید عبدالاعلی سبزواری از فتوای صاحب عروه

13:40

بعد فرمودند: «وكان في ذهنه»؛ این هم از جاهای جالب و یادداشت‌کردنی عروه است. فرق بین نیت و ذهن است. فرمودند نیتش آن است و ذهنش این است. ذهن و نیت چه فرقی می‌کند؟ ببینید: «أن يصومه بنية القربة المطلقة بقصد ما في الذمة و كان في ذهنه أنه إما من رمضان أو غيره»؛ خب نیت و ذهنش آن است، مگر ذهن و نیت فرق دارد؟! اگر در ذهنش این است که اِمّا مِن رمضان او غیره، خب نیتش مردد می‌شود. سید می‌خواهند چه بفرمایند که بین نیت و ذهن فرق می‌گذارند؟ «ان یصوم بنیة القربة» اما «و کان فی ذهنه انه..»، لذا این نیت با ذهن تفاوت پیدا کرد. بعد توضیح می‌دهند و می‌فرمایند: «بأن يكون الترديد في المنوي لا في نيته»؛ نیتش جزمی است؛ قربت مطلقه است.

آقای حکیم در این قربت مطلقه خدشه می‌کنند. آن را دو فرض می‌کنند. هر چه که رسیدیم اشاره می‌کنم. مرحوم آقای خوئی در مستند عروه برای آن‌که آن را از تردید در نیت در بیاورند، این نیت قربت مطلقه را به همان نیت احتمالی ماه مبارک حمل می‌کنند. در آن جا نگاه کنید. ایشان طور دیگری درست می‌کنند. کسی هم از فرع اول تا چهارم، محکم و باطمطراق به نحو خوب و صحیح جلو رفته‌اند و تصحیح کرده‌اند، مهذّب مرحوم آسید عبد الاعلی است. ایشان در اینجا خیلی محکم جلو رفته‌اند.[1] تقریباً همان سبک مرحوم آمیرزا علی جواهری جلو رفته‌اند. دیدم ایشان هم همین‌طور تصحیح کرده‌اند. با یک محکمی‌ای با این بحث برخورد کردند و جلو رفتند. اگر همه این‌ها را ملاحظه بکنید خوب است. برای این‌که آدم اذهان و وجوه مختلف را ببیند.

[1] مهذب الأحكام (للسبزواري)، ج‌۱۰، ص: ۴۲-۴۴.