تفاوت فرض سوم و چهارم در کلام سید با تکیه بر تردید در نیت و عدم آن

ببینید در ما نحن فیه یک چیزی هست که  وقتی می‌گوید «ان کان و ان کان»، چند مشکل داشتیم. یکی از آن‌ها تردید در نیت بود و دیگری این بود که روایات می‌گویند باید نیت شعبان کنید. اگر نکنید نمی‌شود. خب اگر این اشکال میزان باشد که مشترک الورود است. شما در قربت مطلقه هم قصد ندب نکردید. آن طوری که نص برای شما تعیین کرده، نکردید. سید چطور در آن جا فرمودند اقوی این است که باطل است، اما در اینجا می‌فرمایند «فالاقوی صحته». لذا در ذهن تقویت می‌شود که نظر مرحوم سید فقط به آن اشکال نبوده، بلکه فقط به این جهت بوده. یعنی در آن یکی تردید در نیت هست و در چهارمی تردید در نیت نیست. و لذا هم فرمودند «بان یکون التردید فی المنوی لا فی نیته». یعنی قبلی «فی نیته» بود، لذا مرحوم حکیم هم فرمودند «یظهر من المتن».  «یظهر من المتن» نیست، یظهر من الجواهر است. صاحب جواهر به لفظ زده بودند و مرحوم سید آن را دو تا کرده بودند.